Hart en vaataandoeningen

Hartfalen, hartzwakte of hartinsufficiëntie

(decompensatio cordis) is een aandoening waarbij het hart niet meer in staat is om voldoende bloed uit te pompen om aan de behoeften van de weefsels te voldoen. Onder normale omstandigheden bestaat er een evenwicht tussen de hoeveelheid bloed dat het hart uitpompt (hartminuutvolume) en de behoefte van de weefsels aan zuurstof en  voedingsstoffen. Bij veranderende behoefte van de weefsels wordt het hartminuutvolume daaraan aangepast. De weefsels regelen daarnaast zelf hun optimale doorbloeding door hun bloedvaten dicht te knijpen of juist open te zetten.

Symptomen

Als gevolg van de verminderde pompfunctie van het hart krijgen veel organen, aanvankelijk met name bij verhoogde vraag, niet genoeg zuurstof en voedingsstoffen meer. Dit leidt weer tot snelle vermoeidheid en tot kortademigheid bij geringe inspanning. Het lichaam tracht door regelmechanismen de vulling van het vaatbed te verhogen, dit zorgt er weer voor dat het lichaam vocht vasthoudt. Patiënten die lijden aan hartfalen hebben dan ook vaak last van meer vocht in het longvaatbed (vaak onjuist als 'vocht achter de longen' aangeduid), in ernstige gevallen uitmondend in longoedeem waardoor de kortademigheid sterk verergert, vooral bij platliggen. De symptomen lijken vaak op die van astma (kortademigheid, vermoeidheid; acute decompensatie heet daarom ook asthma cardiale). Verder blijft er vocht achter in de laagste gedeelten van het lichaam waardoor er dikke benen en enkels (perifeer oedeem) ontstaan. Als gevolg van de symptomen van hartfalen treden er in het lichaam compensatiemechanismen in werking. Deze kunnen op korte termijn een gunstige invloed hebben op de bovenstaande symptomen, maar op de lange termijn verergeren deze compensatie mechanismen juist het hartfalen. De patiënt komt dan in een vicieuse cirkel terecht. Het hartfalen kan vooral aan de linker- of aan de rechter hartkamer te wijten zijn. Bestaat het lang dan gaan echter beide kamers meedoen.

Oorzaken

Oorzaken van hartfalen zijn:

-  Verminderde hartspierfunctie:
   De belangrijkste is het hartinfarct. Als gevolg van een hartinfarct is   
   een gedeelte van de hartspier afgestorven en verlittekend en daardoor
   is een deel van de pompfunctie verloren gegaan.
-  Stofwisselingsziekten (cardiomyopathie) waardoor uiteenlopende 
   lichaamstoffen in de spier opstapelen en uiteindelijk de spierfunctie
   nadelig beïnvloeden. b.v. ijzerstapeling (hemochromatose).
-  infectieus: hartspierinfecties (myocarditis) door virussen.
-  toxisch: alcohol, en bepaalde medicijnen tegen kanker beschadigen de
   hartspier.
-  metabool: gebrek aan bepaalde vitaminen leidt tot hartfalen
-  hypertrofie: de hartspier is zo dik dat hij niet goed meer kan
   ontspannen en er in de vullingsfase maar weinig bloed in kan stromen 
   ('diastolische dysfunctie').
-  Verminderde pompfunctie:
-  Defect van de hartkleppen. Dit kan een lekkende hartklep
   (klepinsufficientie) zijn waardoor (een deel van) het bloed weer
   terugstroomt en weer dezelfde weg moet afleggen. Het kan ook door
   een hartklepvernauwing (stenose) komen waardoor de doorgang
   vernauwd is. Klepgebreken ontstaan soms door infectie, soms door
   degeneratie, en zijn ook wel eens aangeboren.
-  Hartritmestoornissen. Het hart is dan ook minder goed in staat om
   bloed rond te pompen.
-  Een andere oorzaak kan ook liggen in de erfelijke aanleg, sommige 
   vormen van hartfalen zijn genetisch bepaald. harttransplantatie is dan
   het uiterste en enige redmiddel. Overigens is in een deel van de
   gevallen de oorzaak van het hartfalen onbekend.|

Hartfalen kan op grond van de klachten onderverdeeld worden volgens de NYHA classificatie, dit staat voor New York Heart Association. De NYHA classificatie bestaat uit 4 klassen.

* Klasse I: kortademigheid alleen bij flinke inspanning, geen symptomen
   tijdens normale activiteiten
* Klasse II: kortademigheid treedt op bij matige inspanning
* Klasse III: kortademigheid treedt al op bij geringe inspanning
* Klasse IV: kortademigheid in rust.


Behandeling van hartfalen in de fysiotherapie praktijk.

Claudicatio Intermittens

De verkalking ontstaat door het vastzetten van bloedcellen, vetten en cholesterol aan de vaatwand op een plaatselijk beschadig de vaatwand. Door de vernauw de stukjes vat kan min der bloed
naar de voeten wor den aangevoerd, waardoor de spieren en weefsels van voldoen de zuurstof blijven verstoken. En dat nu veroorzaakt de pijn bij lopen: terwijl de beenspieren door de inspanning van het lopen om extra zuurstof vragen, komt er te weinig zuurstof aan. Dat heet verzuring, die door de wan delaar ervaren wordt als pijn, kramp, tintelingen of een verstijfd gevoel.

 Op den duur zullen de verschijnselen zelfs verergeren (in één tot twee procent van de gevallen is amputatie niet te voorkomen). Dóórlopen daarentegen verhelpt de oorzaak op zijn minst voor een deel, zij het dat dan wel structureel moet wor den doorgelopen.

De therapie voor de ze klachten is een looptherapie waarbij gelei de lijk de loopafstand wordt opgevoerd door training en lopen door de pijn heen.

Last van etalagebenen? Dan veel lopen !

Het is een systematische trianing die 2 tot 3 maal per week plaats vindt.Hierdoor gaat het lichaam vaatverbindingen maken rond de verstopping.

Het effect van de training is zodanig dat het aantal operatieve ingrepen afneemt.